RYSZARD PETRU

Dziś już wszyscy mówią o wyjściu Grecji ze strefy euro. O ile jeszcze kilka tygodni temu był to temat tabu w EBC, o tyle teraz to już prawie wszyscy członkowie zarządu tej szacownej instytucji dali do zrozumienia, że taka możliwość istnieje. Nie dzieje się to oczywiście przypadkiem, ma to być swego rodzaju prysznic otrzeźwienia na greckich polityków, szczególnie dla lewicowej partii Syriza, która według najnowszych sondaży ma największe szanse na wygranie wyborów parlamentarnych. Przypomnę tylko, że wybory te mają być rozpisane na czerwiec, jeśli ostatecznie nie uda się powołać nowego rządu. Partia Syriza szła do wyborów pod hasłami wstrzymania programu oszczędnościowego i wprowadzenia moratorium na spłatę długów. Co najważniejsze jednak, lider Syrizy Alexis Tsipras nie chce wyjścia Grecji z obszaru wspólnej waluty. Większość Greków też nie. Retoryka ze strony bogatych krajów członkowskich, a także instytucji unijnych, ma na celu uświadomienie Grekom (a w szczególności tamtejszym partiom politycznym), że wstrzymanie reform będzie się równać opuszczeniu przez Grecję wspólnej waluty. CZYTAJ WIĘCEJ

Reforma emerytalna i tak jest spóźniona. Powinna być przyjęta już parę lat temu. Tempo podwyższania wieku emerytalnego jest bardzo rozłożone w czasie. Dla kobiet proces ten będzie trwał przez 20 lat! CZYTAJ WIĘCEJ

Podczas wizyty premiera Chin w Polsce rozległy się głosy zachwytu jakie to świetlane czasy nas czekają w związku z perspektywą chińskich inwestycji. Niektórzy nawet oczekiwali, że Polska stanie się pomostem dla chińskich przedsiębiorstw zdobywających rynki Unii Europejskiej. W obu przypadkach należałoby zejść na ziemię. Co do idei pomostu, to w dobie globalizacji tworzenie jakichkolwiek pomostów nijak się nie ma do realiów dzisiejszego świata biznesu. Chińscy przedsiębiorcy nie potrzebują pomostów aby inwestować w krajach UE. Zapewne chcieliby wygrywać kontrakty publiczne, ale my mamy już złe doświadczenia, a co ważniejsze UE oczekuje od Chin wzajemności w dostępie do zamówień publicznych w Kraju Środka. Najbardziej absurdalnym jest jednak zachwyt związany z deklaracją chińskich inwestycji w Polsce. Wciąż jak widać pokutuje w opinii publicznej przekonanie, że prawdziwy kapitał to musi być zagranicą, a na polski nie ma za bardzo co liczyć. CZYTAJ WIĘCEJ

Hiszpania przejęła ostatnio miejsce Włoch jako kraju od którego zależeć może przyszłość Europy. Rosną rentowności hiszpańskich obligacji, a udany przetarg hiszpańskich papierów stał się wydarzeniem tygodnia. To pokazuje jak duże napięcie dzisiaj wywołują perspektywy Hiszpanii. Problemy hiszpańskiej gospodarki powiązane są przede wszystkim z wciąż znajdującym się w recesji rynkiem nieruchomości, z którym powiązany jest zarówno sektor bankowy, jak i pośrednio cała realna gospodarka, w tym rynek pracy i dochody podatkowe. Hiszpania w 2012 znajduje się w recesji, która jest szacowana na zapaść od 2 do nawet 3 procent. Wprowadzane oszczędności, również po stronie wydatkowej, w krótkim okresie zmniejszają siłę nabywczą społeczeństwa. Jednak przede wszystkim gospodarka Hiszpanii musi osiągnąć poziom równowagi, w tym głównie na rynku mieszkaniowym i dopiero od tego momentu będzie dopiero możliwy wzrost. Jak widać z danych taki moment jeszcze nie nastąpił. CZYTAJ WIĘCEJ

Stefan Kawalec i Ernest Pytlarczyk twierdzą, że brak możliwości dewaluacji walut niesie ryzyko niemożności dostosowania konkurencyjności gospodarek strefy euro, a tym samym grozi jej niekontrolowanym rozpadem. Aby tego uniknąć, proponują rozpad kontrolowany. Nie sądzę jednak, aby ten drugi wariant był lepszy od pierwszego. CZYTAJ WIĘCEJ

Podczas panelu zorganizowanego w zeszłym tygodniu przez Towarzystwo Ekonomistów Polskich zwrócono uwagę, że właściwe pytanie nie powinno dotyczyć tego jak deregulować skutecznie ale jak robić to w sposób efektywny. Trudno nie przyznać racji w tej kwestii. Rzeczywiście udaje nam się co jakiś czas przeprowadzić w sposób skuteczny pewne zmiany deregulacyjne, ale nie zawsze skutki są zgodne z zamierzonymi. Dlatego w dyskusji na temat efektywnej deregulacji należy odpowiedzieć na następujące pytania: jak przeprowadzać deregulację w sposób systemowy, jak mierzyć skuteczność zmian, jak przełamać opór zarówno urzedników jak i poszczególnych grup interesu w procesie deregulacji. CZYTAJ WIĘCEJ

Od 1996 roku byłem przeciwnikiem dobrowolności OFE. Z prostej przyczyny, doprowadziłoby to do naturalnej selekcji na bogatych w OFE i biedniejszych w ZUS. Rozłożenia ryzyka dożycia całej populacji a także umożliwienie uczestnictwa nie tylko w solidarności pokoleniowej ale również w wynikach osiąganych przez sektor finansowy powinno być dostępne dla wszystkich. Nie tylko młodych z większym zaufaniem do rynków finansowych i zwykle zamożniejszych. W 1999 roku udało się stworzyć taki system, niestety w zeszłym roku drastycznie obniżono składkę na OFE, a teraz przebąkuje się o zupełnej likwidacji kapitałowej części systemu. Jeśli taki miałby być wybór, to aby nie wylać dziecka z kąpielą (to cytuję premiera Tuska ze spotkania z klubem Ruchu Palikota), zróbmy już OFE dobrowolne. Niech każdy ma prawo wybrać między przekazywaniem całej składki do ZUS lub jej podzieleniem między OFE i ZUS. CZYTAJ WIĘCEJ

Z dnia na dzień dowiadujemy się o nowych szczegółach zawartego w zeszłym tygodniu porozumienia emerytalnego. Niezłym zaskoczeniem była informacja o tym, że wcześniej przechodzący na emerytury rolnicy nie będą ich finansować ze swego kapitału, tylko z budżetu. Jeśli to prawda, przydałoby się zapytać dlaczego rolnik ma być inaczej traktowany niż kobieta, o którą tak bardzo przedstawiciele PSL-u się troszczyli. Innym zaskakującym rozwiązaniem jest możliwość łączenia częściowej emerytury z pracą. Przecież częściowe miały być dla tych którym ciężko będzie o pracę w tym wieku. Można się domyślać, że pomysłodawcom chodziło o to, aby system pozostał samofinansującym bez negatywnego wpływu na rynek pracy. Nie sądze jednak aby było to możliwe w praktyce. CZYTAJ WIĘCEJ

Pojawił się projekt aby nasze składki emerytalne odkładane przez lata w otwartych funduszach emerytalnych w momencie przejścia na emeryturę były przekazywane do ZUS. Byłby on wtedy jedynym dostarczycielem emerytury, zarówno tej z pierwszego jak i z drugiego filaru. Rozwiązanie takie na pierwszy rzut oka wydaje się najprostsze i najmniej kontrowersyjne. Zanim jednak przejdziemy do oceny tej propozycji zastanówmy się o co w tym wszystkim chodzi. CZYTAJ WIĘCEJ

Odpowiadam Tomaszowi Lisowi CZYTAJ WIĘCEJ